“ცალკეული მუსიკა და ჟღერადობა არ იმსახურებს ერთ სივრცეში გამოკეტვას, ზოგჯერ მას უფრო მეტი თავისუფლება სჭირდება. როდესაც წვეულება ღია ცის ქვეშ იმართება, გარემო მუსიკას ახალ შრეებს უმატებს. რა თქმა უნდა, მიყვარს კლუბებში დაკვრა, მაგრამ მზის ამოსვლისას ან ჩასვლისას დაკვრა და ამ პროცესის საუნდტრეკის შექმნა ჩემთვის განსაკუთრებული გამოცდილებაა.”

არგონავტების მითი ალბათ ყველას გვსმენია. ეს არის ბერძენი გმირების ისტორია, რომლებმაც იასონის მეთაურობით დიდი ქარტეხილები გაიარეს და კოლხეთის სამეფოში ნანატრი ოქროს საწმისის წასაღებად ჩამოვიდნენ.

ოვიდიუსის ეპიკურ თხზულებაში, „მეტამორფოზები“, გვხვდება ერთი გამორჩეული მონაკვეთი: შუაღამისას, სასახლიდან მარტო გამოსული, ფეხშიშველი და თმაგაშლილი კოლხი მედეა ვარსკვლავებისკენ ხელაპყრობით სთხოვს სამსახოვან ჰეკატეს, ჯადოქრობის მფარველ ქალღმერთს, მიეახლონ და შეეწიონ მის ხელოვნებასა და შელოცვებს.

„საერთოდ არ ველი, რომ გამიგებენ“ - ეს ფრაზა ქანიემ 2013 წელს თქვა. პარადოქსულია, მაგრამ ის თანაბრად ესადაგება როგორც მის წარსულს, ისე ყველაფერს, რაც მომავალში შექმნა. თუ არტისტისთვის ზოგიერთი ფრაზა კარიერის შეჯამებაა, მისთვის ეს სიტყვები მთელი ბიოგრაფიის დიაგნოზად იქცა.